Ongeveer een jaar geleden kwam Liza samen met haar moeder naar Nederland, op de vlucht voor het oorlogsgeweld in hun eigen land. Een vreemd land, een vreemde taal en zonder haar vrienden. Maar ze ging naar school, leerde onze taal en kwam ook bij onze judo club, maakte vrienden en ze kon weer kind zijn en plezier maken.
Vandaag (25-02-23) heeft ze voor de laatste keer met ons mee getraind want ze gaat samen met haar moeder weer terug naar huis. De heimwee naar de eigen familie is groter dan de angst voor het oorlogsgeweld. Samen met de judovrienden van haar groep hebben we vandaag afscheid genomen van haar. We wensen Liza (maar uiteraard alle mensen) een lang, gezond, gelukkig en veilig leven toe in de hoop dat het geweld in haar thuisland snel zal stoppen en er weer vrede is.
